Dr Kękuś: Sędzia Beata Stój z Dębicy, strażniczka interesów judeoferajny z Krakowa

Rządy Żydów w Polsce: sędzia Beata Stój z Dębicy, strażniczka interesów judeoferajny z Krakowa

Kraków, dnia 28 kwietnia 2015 r.
Zbigniew Kękuś

SSO Beata Morawiec
Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie
ul. Przy Rondzie 7
31-547 Kraków

Sygn. akt: IV Kz 718/14

Państwo:
1.        SSR Beata Stój, Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica
2.        Sędzia Zbigniew Śmigórski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, Al. Piłsudskiego 28, 35-001 Rzeszów
3.        Sędzia Tomasz Wojciechowski, Prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Plac Śreniawitów 3, 35-959 Rzeszów
4.        Pani Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa
5.        Pan Cezary Grabarczyk, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
6.        Pan insp. Janusz Barcik, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków
7.        Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa
8.        Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków
9.        inni

Dotyczy:
I.         Wniosek – na podstawie:
1.       art. 304 § 2 k.p.k.
2.       art. 2, art. 7, art. 32, art. 45.1, art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
o zawiadomienie prokuratora lub Policji o popełnieniu przez dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusza Różańskiego i SSR Beatę Stój przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i działania na szkodę mojego interesu prywatnego przez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia do co najmniej do maja 2014 r. Krajowego Rejestru Karnego, że prawomocny skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 przestał istnieć z dniem 26 stycznia 2012 r.
II.        Wniosek o skierowanie przed złożeniem zawiadomienia, jak w pkt. I zapytania do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój, czy skazujący mnie z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 /obecnie II K 407/13/ został uchylony w zakresie wszystkich osiemnastu przypisanych mi nim czynów:
1.       wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10, Sądu Okręgowego w Rzeszowie Wydział II Karny – w zakresie szesnastu czynów – Załącznik 4,
2.       wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, Sądu Najwyższego Izba Karna – w zakresie dwóch czynów – Załącznik 3,
jak podała prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 5.
III.      Wniosek o skierowanie przed złożeniem zawiadomienia, jak w pkt. I zapytania do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój, czy po uchyleniu skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów wyrok ten:
1.       przestał istnieć, jak podała sędzia Beata Stój w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 r., sygn. II K 451/06  – Załącznik 6,
2.       prawnie przestał istnieć, jak podał prezes Sądu Rejonowego w Dębicy sędzia Dariusz Różański w piśmie do mnie z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. A:411-46/10 – Załącznik 7,
3.       ostatecznie stracił moc, jak podała prezes Sądu Rejonowego w Dębicy sędzia Beata Stój w piśmie do mnie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. A:411-46/10  – Załącznik 8.
IV.      Wniosek o doręczenie mi kopii zawiadomienia, jak w pkt. I bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie tygodnia od daty złożenia niniejszego pisma.
V.       Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma oraz kopia odpowiedzi na nie zostaną umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

„Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto: (…)
2) jest nieskazitelnego charakteru”
Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych

Część I                 Przepisy prawa

1.       Artykuł 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego: „Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.”
2.       Artykuł 231Kodeksu karnego: „§ 1 Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3.       Artykuł 115 § 13 Kodeksu karnego: „Funkcjonariuszem publicznym jest: (…) 3 ) sędzia (…).”
4.       Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”
5.       Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
6.       Artykuł 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.”
7.       Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”
8.       Artykuł 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej.”

Część II                 Uzasadnienie

W dniu 10 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy w składzie: SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym, Szpitalu im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie przez okres nie dłuższy niż cztery tygodnie. Sąd Okręgowy podał – Załącznik 1: “Sygn. akt IV Kz 718/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy, w składzie: Przewodniczący SSO Lidia Haj, Sędziowie SSO Jadwiga Żmudzka SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas (spr.) Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ przy udziale Zbigniewa Grzesika Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia podejrzanego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek zażaleń podejrzanego oraz obrońcy podejrzanego na punkt I postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie  z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX KP 300/14/K w przedmiocie orzeczenia wobec podejrzanego Zbigniewa Kękusia badania stanu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym na zasadzie art. 437 § 1 kpk postanawia: postanowienie w zaskarżonej części tj. w jego punkcie I utrzymać w mocy.
Uzasadnienie
Zbigniew Kękuś jest podejrzany o to, że w dniu 05 maja 2014 r. w Krakowie, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, usiłował się samouwolnić używając przemocy  polegającej na kopnięciu kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu Fiat Ducato nr rej. HPHB 147, która to z dużą siłą uderzyła konwojującego funkcjonariusza policji sierż. sztab. Pawła Lewkowicza powodując u niego stłuczenie powłok klatki piersiowej po stronie prawej z podbiegnięciem krwawym tej okolicy, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu oraz wystawiając nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych, jednak zamierzonego rezultatu nie osiągnął z uwagi na obezwładnienie przez konwojujących go funkcjonariuszy policji, wskutek czego sierż. sztab.. Michał Doroba, który podejmując czynności w celu zapobieżenia jego ucieczki upadł doznając obrzęku lewego nadgarstka i stłuczenia lewego łokcia, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu, a okoliczności te miały miejsce, podczas lub w związku z wykonywaniem przez w/w funkcjonariuszy obowiązków służbowych, tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.
Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie orzekł (w punkcie I) wobec Zbigniewa Kękusia badanie stanu zdrowia psychicznego, połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres trwający nie dłużej niż 4 tygodnie, określając jako miejsce przeprowadzenia obserwacji Szpital Specjalistyczny im. dr Józefa Babińskiego w Krakowie.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli, w dniu 30 października 2014 roku podejrzany Zbigniew Kękuś oraz w dniu 04 listopada 2104 roku obrońca podejrzanego.
Podejrzany zarzucił postanowieniu:
– naruszenie art. 45.1 – zasady bezstronności i art. 42 Konstytucji RP, art. 366 § 1 kpk – polegające na wydaniu postanowienia bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, art. 318 kpk oraz art. 79 § 1 pkt 3 kpk – poprzez pozbawienie możności skorzystania z prawa określonego w tym przepisie. Nadto oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 kpk, poprzez pominięcie w sprawie najważniejszego dowodu “Protokołu Zatrzymania Osoby”, art. 7 w zw. z art. 2 § pkt 1 i § 2 kpk – dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, podanie sprzecznej ze stanem faktycznym informacji, iż podejrzany był karany oraz oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego poprzez ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, a w szczególności bezkrytyczną ocenę opinii biegłych lekarzy psychiatrów, a także oczywiste i rażące naruszenie art. 424 § 1 kpk, polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie.
Obrońca podejrzanego zaskarżył postanowienie w zakresie punktu I, zarzucając mu mającą wpływ na treść zaskarżonego postanowienia obrazę przepisów, a to:
1.       art. 203 § 1 zd. 1 kpk – wskutek błędnego uznania w oparciu o dostępne dowody, iż zachodzi przesłanka warunkująca dopuszczalność stosowania badania staniu zdrowia psychicznego podejrzanego z obserwacją w zakładzie leczniczym, polegająca na dużym prawdopodobieństwie popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa,
2.       art. 203 § 1 zd. 2 kpk w zw. z art. 259 § 2 kpk – poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku ewentualnego uznania podejrzanego za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa orzeczona zostanie wobec niego kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,
3.       art. 92 kpk w zw. z art. 4 kpk – przez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w tym ustaleń w zakresie rzekomo zachodzącego dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzuconego mu przestępstwa, na fragmentarycznym materiale dowodowym, w szczególności poprzez pominięcie zawartych w przedłożonych do akt sprawy przez podejrzanego pismach zawierających jego opis zdarzenia z zarzuconym mu czynem.
Skarżący, podejrzany oraz jego obrońca wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje:
Zażalenia podejrzanego oraz jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie.
Podejmując krytykę rozstrzygnięcia o konieczności przeprowadzenia badania zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia w warunkach izolacji w zakładzie leczniczym, obrońca podejrzanego uzasadnił swoje wątpliwości w zakresie powyższej decyzji przede wszystkim brakiem zaistnienia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa, a także błędne przyjęcia, iż zostanie wobec niego orzeczona kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.
Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 203 § 1 kpk w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo, a nadto wskazanej obserwacji nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo, iż okres obserwacji przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia (odpowiednio przepis art. 259 § 2 kpk). W przekonaniu Sądu Odwoławczego wszystkie powyższe przesłanki zastosowania wobec podejrzanego obserwacji sądowo-psychiatrycznej w zakładzie leczniczym zostały spełnione (przy braku zaistnienia przesłanki negatywnej).
Po pierwsze zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany Zbigniew Kękuś dopuścił się zarzucanego mu czynu. Świadczą o tym zeznania naocznych świadków zdarzenia z dnia 05 maja 2014 roku Pawła Lewkowicza, Marcina Raka oraz Michała Doroby, a także opinia sądowo-medyczna w zakresie doznanych obrażeń przez policjantów (k.73). Nie sposób stwierdzić, iż spójna i konsekwentna relacja tychże świadków, jest gołosłowna i nie ma żadnego pokrycia w rzeczywistości.
Osoby te jako funkcjonariusze publiczni, jasno i logicznie przedstawili przebieg zdarzenia, które miało miejsce w trakcie wykonywania przez nich obowiązków służbowych. W obecnej chwili nie ma żadnych podstaw, by w całości odmówić im wiarygodności. A zatem niewątpliwie zachodzi duże prawdopodobieństwo dokonania przez Zbigniewa Kękusia zarzuconego mu czynu.
Należy podkreślić, iż podejrzany na niniejszym etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznając się do stawianego mu zarzutu, odmówił składania wyjaśnień (k.14,84). Zatem zarzut obrońcy podejrzanego, co do braku analizy przez Sąd I instancji stanowiska podejrzanego wyrażonego w formułowanych przez niego pismach, należy uznać za całkowicie chybiony. Kodeks postępowania karnego nie przewiduje takiej formy składania wyjaśnień przez podejrzanego, jedynie zgodnie z art. 176 § 1 kpk, na jego wyraźne żądanie przesłuchujący mógłby umożliwić mu spisanie swojego stanowiska, jednakże w warunkach zapobiegających porozumieniu się  podejrzanego z innymi osobami w czasie spisywania wyjaśnień. Pisma Zbigniewa Kękusia załączone do akt sprawy nie stanowią żadnego dowodu w rozumieniu procedury karnej i dopiero w postępowaniu przed sądem ewentualnie będzie on mógł się do nich ustosunkować składając wyjaśnienia do protokołu,.
Podsumowując uznać należy, iż w niniejszym stanie sprawy, zaistniało duże prawdopodobieństwo popełnienia przez Zbigniewa Kękusia zarzucanego mu czynu, które jednak nie jest równoznaczne z pewnością możliwą do osiągnięcia dopiero po rozpatrzeniu sprawy przed sądem.
Kolejny zarzut podniesiony przez obrońcę podejrzanego – naruszenia art. 259 § 2 kpk w zw. z art. 203 § 1 zd. 2 kpk, tj. przyjęcia, iż wobec podejrzanego możliwe jest orzeczenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia – również nie jest zasadny. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówił wskazaną kwestię i podniósł, iż w niniejszej sprawie można przewidywać wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Za takim rozstrzygnięciem przemawia rodzaj naruszonego dobra prawnego (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), okoliczności popełnienia czynu oraz jego skutki (obrażenia ciała funkcjonariuszy), a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych). Niniejsza ocena co do wymiaru kary za zarzucone podejrzanemu przestępstwo, dokonywana odpowiednio wcześniej, jest jedynie prognozą, a zatem musi zawierać w sobie odpowiednio szerokie spektrum możliwej sankcji karnej. W przedmiotowej sprawie nie można wykluczyć orzeczenia przez Sąd wobec Zbigniewa Kękusia kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. Przyjęta kwalifikacja czynu, stopień społecznej szkodliwości, a także inne czynniki, które mają znaczenia przy wymiarze kary, przemawiają za możliwością orzeczenia wobec podejrzanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Przepis art. 242 § 4 kk przewiduje orzeczenie kary pozbawienia wolności do lat 3. Czyn Zbigniewa Kękusia uznać należy za znacznie społecznie szkodliwy, gdyż godzi w prawidłowe działanie organów wymiaru sprawiedliwości, a także spowodował realne obrażenia ciała u dwóch osób. Nadto wymaga podkreślenia  fakt, iż do zatrzymania podejrzanego doszło wskutek braku dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku nałożonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy o poddaniu się badaniu sądowo – psychiatrycznemu. Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym. Pierwszorzędnym celem tej instytucji jest ustalenie, czy podejrzany w ogóle zdolny jest do ponoszenia odpowiedzialności karnej za zarzucony mu czyn z racji swojego stanu zdrowia psychicznego. Biegli wskazali bowiem na możliwość występowania u niego psychotycznych zaburzeń psychicznych z kręgu schizofrenii lub organicznych zaburzeń psychicznych, przy czym niemożliwe jest wydanie jednoznacznej opinii na podstawie badania psychiatrycznego przeprowadzonego w warunkach ambulatoryjnych. Wobec takich zapatrywań biegłych przedstawionych w sporządzonej przez nich ekspertyzie, skierowanie podejrzanego na badanie psychiatryczne w warunkach obserwacji w szpitalu psychiatrycznym jest nieodzowne ze względu na konieczność ustalenia właśnie, czy zachowanie opisane w stawianym mu zarzucie w ogóle może zostać uznane za zawinione, a zatem przestępne. Rezygnacja natomiast z obserwacji sądowo – psychiatryczne mogłaby stworzyć ryzyko wydania wobec Zbigniewa Kękusia wyroku skazującego pomimo, iż wyniki przeprowadzonej obserwacji jego winę mogą wyłączyć. Powyższe wywody dotyczą również zarzutów wywiedzionych przez podejrzanego w złożonym przez niego zażaleniu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego, w tym opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz uprzedniej karalności podejrzanego – k. 21. Nie znajduje także podstaw zarzut podejrzanego naruszenia art. 318 kpk (podejrzany miał możliwość zapoznania się z opinią biegłych i brał udział w postępowaniu) i art. 79 § 1 pkt 3 kpk (podejrzany w postępowaniu występował z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu). Nietrafny również pozostaje zarzut podejrzanego co do sporządzenia uzasadnienia postanowienia, opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie. Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu wszystkie elementy wymagane przy sporządzaniu uzasadnienia, jak również podjętą przez siebie decyzję we właściwy sposób uzasadnił.
Wobec przytoczonych argumentów Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku podejrzanego Zbigniewa Kękusia słusznym jest zastosowanie badania staniu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym – wszystkie bowiem przesłanki stanowiące warunek konieczny takiego rozstrzygnięcia zostały spełnione.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji postanowienia. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Lidia haj SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas”
Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii
Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik                             1

Sąd oparł postanowienie z dnia 10 kwietnia 2015 r. na przesłance, że ja byłem w przeszłości karany.
Sąd zarzucił mi kłamstwo. Podał – Załącznik 1: “(…) a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych).”

Wskazać należy, że także Sąd I instancji -oparł postanowienie z dnia 16 października 2014 r., sygn. IX Kp 300/14/K, na przesłance mojej rzekomej uprzednio karalności. SSR Katarzyna Kaczmara podała – Załącznik 2: “Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).
Dowód:                 Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14, postanowienie sędzi
Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 2

To nieprawda.
To nie ja skłamałem lecz dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusz Różański i SSR Beata Stój niedopełnili obowiązku zawiadomienia Krajowego Rejestru Karnego o tym, że prawomocny skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 przestał istnieć w dniu 26 stycznia 2012 r.
Sędzia T. Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18.12. 2007 r. za popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl osiemnastu przestępstw, tj. że:
1.       pkt. I, III-XVI wyroku – znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
2.       pkt II wyroku – zniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej  żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/,
3.       pkt XVII wyroku – znieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie piastującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla,
4.       pkt XVIII wyroku  – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.
Dowód:                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 / wyrok sędziego
Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/6

Skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 został uchylony w zakresie wszystkich osiemnastu przypisanych mi nim czynów. Uchyliły go:
1.       Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. /sygn. II Ko 283/10/ w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego  – Załącznik 4:
Dowód:                Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego
w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 4
2.       Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11 – wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. PG IV KSK 699/11 – w zakresie pozostałych dwóch czynów, tj. z pkt. II i XVIII. Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego – Załącznik 3:
Dowód:                  Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 3

Po uchyleniu wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. i przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII, sprawę przeciwko mnie rozpoznaje sędzia Beata Stój – obecnie do sygnatury II K 407/13.
Wskazać należy, że uchylenie skazującego mnie wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów w.w. wyrokami wznowieniowymi Sądu Okręgowego w Rzeszowie i Sądu Najwyższego znajduje potwierdzenie w licznych dokumentach wydanych przez m.in. sędzię referenta Beatę Stój. Ostatnim jest jej postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., w którym podała między innymi – Załącznik 5: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy  w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.
Uzasadnienie
Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny na karę łączną grzywny, eliminując z opisu wszystkich czynów stwierdzenie, iż oskarżony założył stronę internetową zkekus.w.interia.pl. oraz uzupełniając opisy czynów o stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r.
W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie (II.Ko. 283/10) wznowił postępowanie w sprawie Zbigniewa Kękusia odnośnie czynów opisanych w postanowieniu w punktach 1, 3-17, uchylił wyżej opisany wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej tych czynów i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. IV. K.K. 272/11, Sąd Najwyższy uchylił wyrok SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. w części dotyczącej dwóch pozostałych czynów i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…)”
Dowód:                 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 5

Podkreślić należy, że w aktach sprawy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ znajdują się dokumenty sporządzone przez dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusza Różańskiego i SSR Beatę Stój, w których oni poświadczyli, że skazujący mnie wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. po uchyleniu go w.w. wyrokami wznowieniowymi: „przestał istnieć”, „prawnie przestał istnieć”, „ostatecznie stracił moc”.
Dokumentami tymi są:
1.       postanowienie z dnia 23 marca 2012 r. sygn. II K 451/06 sędzi Beaty Stój, w którym ta poświadczyła – Załącznik 6: „Sygn. akt II K 4516 Ko 504/12 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia skazanego za przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania wykonawczego na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. postanawia umorzyć postępowanie wykonawcze w niniejszej sprawie albowiem wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2012 r., sygn. IV K.K. 272/11, wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. wydany przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie Zbigniewa Kękusia o sygn. akt II K 451/06, został uchylony w zakresie rozstrzygnięć w punktach II i XVIII, a tym samym, w związku z wcześniejszym wznowieniem postępowania w pozostałym zakresie, powyższe orzeczenie przestało istnieć.”
Dowód:                Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/
postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 23 marca 2012 r.– Załącznik 6
2.       pismo prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy SSR Dariusza Różańskiego z dnia 23 kwietnia 2012 r. do mnie, w którym prezes D. Różański poświadczył – Załącznik 7: „Sąd Rejonowy w Dębicy, A:411 – 46/10 Dębica, dnia 23 kwietnia 2012 r. Pan Zbigniew Kękuś W związku z Pana pismami z dnia 16 kwietnia 2012 r. wyjaśniam, że kwota 7280,70 została Panu zwrócona albowiem wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r. z chwilą wydania przez Sąd Najwyższy wyroku z dnia 26.01.2012 r. uchylającego zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt. II i XVIII prawnie przestał istnieć. (…) Co za tym idzie wyegzekwowane wcześniej na jego podstawie kwoty: 5158,70 zł na poczet grzywien i 2122 zł na poczet kosztów sądowych podlegały zwrotowi.(…) Prezes Sądu Rejonowego Dariusz Różański”
Dowód:                  Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. A: 411-46/10, pismo z dnia 23 kwietnia 2012 r. prezesa Sądu Dariusza Różańskiego – Załącznik 7
3.       pismo prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy SSR Beaty Stój z dnia 19 grudnia 2012 r. do mnie, w którym prezes B. Stój poświadczyła – Załącznik 8: „Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ A-411-46/10 Dębica, dnia 19 grudnia 2012 roku Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na pismo z dnia 12 grudnia 2012 roku uprzejmie informuję, iż aktualnie nie ma podstaw do wypłaty kwoty 3239,20 zł, którą wskazał Pan jako odsetki ustawowe od zwróconej Panu w kwietniu 2012 roku kwoty 7280,70 zł. Kwota ta została wyegzekwowana na mocy prawomocnego i wykonalnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy i niezwłocznie zwrócona, gdy wyrok ten ostatecznie stracił moc po wznowieniu postępowania w części przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i ostatecznie uchyleniu wyroku w pozostałym zakresie przez Sąd Najwyższy. Prezes Sądu Rejonowego Beata Stój”
Dowód:                Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo prezesa Sądu SSR Beaty Stój
z dnia 19 grudnia 2012 r. – Załącznik 8

Sędzia Beata Stój została powołana do pełnienia funkcji prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy z dniem 15 czerwca 2012 r. pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. prezesa Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie sędziego Zbigniewa Śnigórskiego – Załącznik 9: „Prezes Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie Rzeszów, dnia 14 czerwca 2012 roku KD-1115-7/12 Pani Beata Stój Sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy, Na podstawie art. 25 § 1 i art. 26 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) powołuję Panią z dniem 15 czerwca 2012 r. do pełnienia funkcji prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy na okres czterech lat. Zbigniew Śnigórski”
Dowód:                 Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, sygn. KD-1115-7/12, decyzja prezesa Sądu Zbigniewa Śnigórskiego z dnia
14 czerwca 2012 roku – Załącznik 9

W podsumowaniu zacytowanych wyżej dokumentów wskazać należy, że:
1.       sędzia referent w sprawie przeciwko mnie, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ SSR Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 r. jej wiedzę o tym, że skazujący mnie wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 6: „przestał istnieć”,
2.       prezes Sądu Rejonowego w Dębicy SSR Dariusz Różański w piśmie do mnie z dnia 23 kwietnia 2012 r. poświadczył jego wiedzę o tym, że skazujący mnie wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 7: „prawnie przestał istnieć”,
3.       sędzia Beata Stój po tym, gdy z dniem 15 czerwca 2012 r. została prezesem Sądu Rejonowego w Dębicy po raz kolejny, tym razem w piśmie do mnie z dnia 19 grudnia 2012 r. poświadczyła jej wiedzę o tym, że skazujący mnie wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 8: „ostatecznie stracił moc”.

Tymczasem… kilka lat później:
1.       sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara podała w postanowieniu z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 2:”Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).
Dowód:                 Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14, postanowienie sędzi
Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 2
2.       Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy w składzie, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas podał w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1: “(…) a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych).
Dowód:                  Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

Oczywisty wniosek z zacytowanych wyżej pism dwojga kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusza Różańskiego i SSR Beaty Stój oraz z orzeczeń SSR Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. i SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r., że prezes Dariusz Różański wiedząc w dniu 23 kwietnia 2012 r. a prezes Beata Stój wiedząc w dniu 19 grudnia 2012 r., że prawomocny skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. „prawnie przestał istnieć” czy też „ostatecznie stracił moc”, niedopełnili obowiązku zawiadomienia o tym Krajowego Rejestru Karnego.

Prof. Andrzej Zoll podaje w zakresie trybu ścigania z art. 231 § 1 k.k. „9. Niedopełnienie obowiązków obejmuje zaniechanie podjęcia nałożonego na funkcjonariusza publicznego obowiązku, jak i niewłaściwe jego wykonanie.” – Źródło: Kodeks Karny Część szczególna Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, LEX a Wolters Kluwer business, s. 1207.

A. Zoll podaje także: „Nie każde zatem przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków realizuje znamiona czynności wykonawczej z art. 231, ale tylko takie, które w konkretnej sytuacji niesie ze sobą możliwość powstania szkody dla interesu publicznego lub prywatnego.” – Źródło: Kodeks Karny Część szczególna Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, LEX a Wolters Kluwer business, s. 1211.

Niedopełniając do co najmniej maja 2014 r. – gdy prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko wszczął postępowanie przeciwko mnie do sygn. 2 Ds. 542/14, na potrzebę którego sprawdzono dane o mojej karalności – obowiązku zawiadomienia Krajowego Rejestru Karnego, że prawomocny skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. prawnie przestał istnieć, prezesi Dariusz Różański i Beata Stój działali na szkodę mojego interesu prywatnego.
Sąd I instancji, tj. SSR Katarzyna Kaczmara, oparł swe orzeczenie z dnia 16.10.2014 r. na przesłance mojej uprzedniej karalności – Załącznik 2:  „(…) Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż koniecznym jest przeprowadzenie badania podejrzanego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym. (…).”
Dowód:                                 Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14/K, postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 2

Prezes Dariusz Różański, a następnie prezes Beata Stój najwyraźniej nie zawiadomili Krajowego Rejestru Karnego o wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 4.

Także Sąd II instancji, tj. SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas, oparły swe orzeczenie z dnia 10.04.2015 r. na przesłance mojej uprzedniej karalności – Załącznik 1: „(…) Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.”(…)
Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii
Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik                             1
xxx

Wskazać należy, że w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r.., SNO 42/07 podano:
„Glosowana uchwała jest pierwszą wypowiedzią Sądu Najwyższego w bardzo istotnej kwestii, jaką jest realizacja przez sądy prawnego obowiązku denuncjacji przewidzianego w art. 304 § 2 k.p.k. Sformułowano w niej zasługujące na pełną aprobatę stanowisko, że adresatem tego obowiązku jest sąd jedynie w znaczeniu organizacyjnym, nie zaś w sensie procesowym bądź instytucjonalnym. Sąd Najwyższy przyjął też, że realizacja omawianego obowiązku w ramach instytucji publicznych ciąży na jej kierownictwie (w wypadku sądu na jego prezesie) – co jest poglądem trafnym (…).
Glosowana uchwała ma pierwszorzędne znaczenie z tego względu, że jest pierwszą wypowiedzią Sądu Najwyższego w budzącej kontrowersje, a zarazem niezwykle istotnej z praktycznego punktu widzenia kwestii, jaką jest realizacja przez sądy prawnego obowiązku denuncjacji przewidzianego w art. 304 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy poddał analizie wszystkie zasadnicze związane z tą kwestią problemy, a mianowicie, w jakim znaczeniu sądy są adresatem prawnego obowiązku zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, na kim w ramach sądu ciąży realizacja tego obowiązku, a wreszcie, czy i jakie obowiązki omawiany przepis nakłada na każdego sędziego.
(…) Należy zauważyć, że wszystkie podniesione w uchwale argumenty są trafne i przekonujące. Na pełną aprobatę zasługuje zatem konstatacja, że jedynie sąd w znaczeniu organizacyjno-adiministracyjnym, nie zaś w ujęciu procesowy lub instytucjonalnym, jest adresatem normy zawartej w art. 304 § 2 k.p.k. Takie też stanowisko zostało wyrażone w ostatnim czasie w doktrynie, a brak wypowiedzi odmiennych pozwala obecnie kwestię uznać za rozstrzygniętą.
Odnosząc się do zagadnienia dotyczącego osób odpowiedzialnych za realizację prawnego obowiązku denuncjacji, Sąd Najwyższy stwierdził, że w imieniu instytucji działa organ tej jednostki organizacyjnej, czyli osoba uprawniona do jej reprezentowania na zewnątrz. W przypadku sądu chodzi o prezesa sądu.”

Wskazać także należy, że Sąd Najwyższy –Izba Karna i Wojskowa orzekł w dniu 12 lutego 2008 r., sygn. WA 1/08
„Niewykonanie nakazu przewidzianego w art. 304 § 2 k.p.k. może stanowić przestępstwo stypizowane w art. 231 § 1 lub 2 k.k. wówczas, gdy funkcjonariusz publiczny zobowiązany na podstawie tego przepisu do denuncjacji nie zawiadamia o przestępstwie  ściganym z urzędu, pomimo świadomości tego, że je popełniono oraz gdy sam ma świadomość tego, iż przekracza uprawnienia lub nie dopełnia obowiązków, i przez to działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego.”

Opisane w niniejszym piśmie działanie dwojga kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusza Różańskiego i SSR Beaty Stój wyczerpują znamiona czynu określonego jako przestępstwo w art. 231 § 1 k.k.
Przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. jest ścigane z urzędu.
W związku z powyższym wnoszę, jak na wstępie.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:
1.        Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r.
2.        Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14, postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r.
3.        Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
4.        Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września .2010 r.
5.        Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
6.        Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 23 marca 2012 r.
7.        Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. A: 411-46/10, pismo z dnia 23 kwietnia 2012 r. prezesa Sądu Dariusza Różańskiego
8.        Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo prezesa Sądu SSR Beaty Stój z dnia 19 grudnia 2012 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, sygn. KD-1115-7/12, decyzja prezesa Sądu Zbigniewa Śnigórskieg

By piotrbein

https://piotrbein.net/about-me-o-mnie/