Neturei Karta: The Zionists Killed Yaakov Yisrael Dehan in 1924 / Syjoniści zabili Jakuba Izraela de Haan w 1924 r.


(From the newsletter of Neturei Karta in Jerusalem – Hachoma, Tammuz-July 5762/2002)

The young martyr, Dr. Yaakov Yisrael Dehan was murdered on July 1, 1924. He was a man who devoted all his energies and the best years of his life to saving the remnant of loyal Jews, and to promote peace with the veteran Arab residents of the Holy Land. Through his knowledge of politics and diplomacy, Dehan contributed much to crystallizing an independent position for Orthodox Jewry unaffiliated with the Zionist leadership.

At a time when the first followers of the Zionist movement began streaming into the Holy Land in large numbers, defiling the holiness of the land, and by virtue of their idiotic ideas began to work to expel the Arabs who had been living there for centuries in order to establish a Zionist state.

The Zionists first approached the British authorities by pretending to present themselves as the representatives of the Jewish nation, who desired to establish a “national home” without any regard whatsoever of the fact that the vast majority of the Jewish People opposed Zionism in those days. However, through their various contacts, the Zionists managed to bring about the Balfour Declaration (known among our rabbis of the time as the Baal Peor Declaration – a pun referring to the idolatry mentioned in the Bible), based on the “right” of the Jews to establish a state in Palestine, and ultimately the state itself to our great misfortune.
Good relations existed between the Jewish and Arab communities, and the leadership of the Orthodox Jewish community conducted themselves according to the principles of Judaism, never provoking their non-Jewish neighbors. The Arabs were very friendly and neighborly, and a spirit of mutual respect was typical.
When the winds of Zionism began to blow through Palestine, the Arabs began to change their attitude because of the fact that they heard that the “Jews” wanted to grab the Land from them and expel them. Of course, they did not distinguish between the Zionist troublemakers and the members of the loyal authentic Jewish community that advocated tolerance and peace. There were outbreaks of violence here and there, until bloodshed began and many people died.
However, instead of learning from this experience that brought suffering upon the Jewish People in the Holy Land, and ceasing their dangerous lawless behavior, the Zionists used these events as “additional proof” for the need for a state and an army to protect the Jews from violence. Jewish blood was of no importance to the Zionists in comparison to their “lofty” nationalist goals.
It was clear to the leaders of the Orthodox community that there was an immediate need for an organization to confront the Zionist organization, and demand that the British desist from endorsing the idea of a Zionist state, and resolve Arab-Jewish tensions peacefully.
A great and unexpected opportunity presented itself in the form of Dr. Yaakov Yisrael Dehan, who had embraced Judaism from a life of secularism, and had made his way to the Orthodox community of Jerusalem during those difficult days. He sensed the truth, and from then on never ceased to march with the great rabbi of Jerusalem, Rabbi Yosef Chaim Zonnenfeld, who wisely advised Dehan.
Dehan established extensive contacts with many governmental authorities in Europe, including the English, and proceeded to carry out his work immediately. In no time at all he transformed the loyal Jewish community from a tiny one without any international recognition to a community standing up against the Zionist heretics. He and other members of the community represented the Orthodox Jews under the name of “Eida Haredis” (G-d-Fearing Community), and represented the position of the loyal Jewish community.
It goes without saying that the Eida Haredis was accepted warmly among non-Jews, much moreso than was the case with the Zionists – both because of the fact that the Eida Haredis represented traditional, authentic Judaism against Zionism that openly rejected Judaism in its entirety, and because of the fact that the Orthodox position made more sense in order to prevent bloodshed and promote harmony in Palestine.
Dr. Dehan then organized a delegation of Orthodox leaders to meet with Arab leaders headed by King Abdullah. The Jewish delegation was headed by Rabbi Zonnenfeld, and was welcomed by the Arabs like royalty. The king even gave them expensive gifts as a sign of his affection. Of course the Zionists were gritting their teeth when they learned of this event, and saw the possibility that all of their projects may end up collapsing in front of their very eyes. The Zionists began their attacks against the loyal Jewish community in general, and against Dr. Dehan in particular. They slandered him with increasing brutality until they went so far as to call for his murder.
In those days the G-d-fearing Jews were persecuted greatly by the Zionists, and whenever they ran into Dehan in the street they would insult him. However, Dehan never ceased his holy work on behalf of our rabbis. When the Zionists realized that their persecution of Dehan had no effect, they decided to kill him.
In a plan approved by the leading Haganah Zionists a number of young Zionists encountered Dr. Dehan as he left the Shaarei Zedek Hospital in Jerusalem. The Zionist Avraham Tahomi, may his name be obliterated, shot Dehan three times in the chest, and shortly thereafter Dehan expired, returning his soul to heaven. This murder was carried out with the approval of the Zionist leadership.
On that fateful day of July 1, 1924, when the Zionists committed their crime, for which we suffer to this very day and still do not see the end in sight, they shot him in his pure heart. But they did not only shoot him and kill him, but they shot and killed the entire People, thereby preventing any plan that did not comply with their wicked intentions.
Nevertheless, some seventy-eight years after that horrible day, there is still a community of Jews following in the authentic path, and refusing to bow to the Zionist idol. It is in large measure due to the selfless holy efforts of Yaakov Dehan, a martyr of his people who paved the way with self-sacrifice that there are still Jews who refuse to succumb to the Zionist regime of heretics despite the fact that the Zionists overpower the authentic Jews with their laws and power, It is in the merit of Yaakov Dahan that there are still Jews today throughout the world who stand and announce unflinchingly their unswerving loyalty to the countries in which they live, and that there are still Jews in this world who declare to the nations of world that the Zionists and their state has no link with Judaism or the Jewish People.

The funeral of Professor DeHaan was attended by
thousands of mourners.

His murder proved to every loyal Jew that the Zionists appearing on the scene were no friends of the Jewish People, but were murderers who hated Judaism, something that was the beginning of the opportunity of recognizing the enemy. On the most recent anniversary of Dehan’s murder we remembered the good work of Dr. Yaakov Yisrael Dehan on behalf of authentic Judaism in his war against Zionism and its wicked plans. Let us learn from his work to strengthen our resolve and dedication in refusing to bow to the Zionist idol, and to pray for divine providence to redeem the world.

READ “A MARTYR’S MESSAGE” BY EMIL MARMORSTEIN, written to commemorate the fiftieth anniversary of the murder of Professor De-Haan

Copyright 2003, Neturei Karta International


Syjoniści zabili Jakuba Izraela de Haan 1.1.1924

(Z biuletynu Neturei Karta w Jerozolimie – Hachoma, Tammuz-lipiec 5762/2002)

Młody męczennik Dr. Jakub Israel de Haan został zamordowany 1.7.1924. Poświęcił wszystkie swe energie i najlepsze lata swego życia ratując resztki lojalnych Żydów i wspierał pokój wobec odwiecznych arabskich mieszkańców Ziemi Świętej. Swą znajomością polityki, i dyplomacji, de Haan znacznie dołożył się  do krystalizacji niezależnego stanowiska  żydostwa ortodoksyjnego, niezwiązanego z przywództwem syjonizmu.

Kiedy pierwsi zwolennicy ruchu syjonizmu zaczęli masowo napływać do Ziemi Świętej, profanując świętość tej ziemi, z powodu idiotycznych idei wzięli się w budowie państwa syjonu za  wydalanie Arabów, którzy żyli tam od wieków.

Syjoniści najpierw zwrócili się do władz brytyjskich udając reprezentatów narodu żydowskiego, pragnącego założyć “narodowy dom” bez żadnego względu na to, że przeważająca większość Żydów była przeciwna syjonizmowi w tamtych czasach. Jednak poprzez rozmaite kontakty syjoniści zdołali uzyskać Deklarację Balfoura (znaną wtedy naszym rabinom jako Deklaracja Baal Peor – gra słów odnośnie bałwochwalstwa wymienionego w Biblii), na bazie “prawa” Żydów do założenia państwa w Palestynie. Na nasze wielkie nieszczęście, syjoniści w końcu uzyskali to państwo.
Między żydowskimi i arabskimi społecznościami istniały dobre relacje, a przywództwo żydowskich ortodoksów prowadziło się zgodnie z zasadami judaizmu, niogdy nie prowokując swych nie-żydowskich sąsiadów. Arabowie byli bardzo przyjaźni i dobrymi sąsiadami. Panował duch wzajemnego szacunku.
Kiedy wiatry syjonizmu zaczęły dąć przez Palestynę,  Arabowie zaczęli zmieniać swe nastawienie, bo słyszeli, że “Żydzi” chcieli im zabrać ziemię i wyrzucić ich. Oczywiście nie rozróżniali między syjonistami-awanturnikami a członkami lojalnej społeczności żydowskiej opowiadającej się za tolerancją i pokojem. Wybuchała przemoc tu i tam, aż zaczęła przelewać się krew i zginęło wiele osób.
Zamiast jednak uczyć się na doświadczeniach, jakie  przyniosły cierpienie Żydom na Ziemi Świętej, i zaprzestać niebezpiecznego bezprawnego zachowania, syjoniści wykorzystali te zdarzenia jako “dodatkowy dowód” potrzeby posiadania państwa i armii dla ochrony Żydów przed przemocą. Krew żydowska nie miała znaczenia dla syjonistów w zestawieniu z ich “wzniosłymi” celami nacjonalistycznymi.
Jasna była przywódcom społeczności ortodoksyjnej  pilna potrzeba konfrontowania organizacji syjonistów i żądania, by Brytyjczycy zaniechali  poparcie idei państwa syjonistycznego i pokojowo rozwiązali napięcia arabsko-żydowskie.
Dr Jakub Israel de Haan był wielką, niespodzianą sposobnością. Wstąpił on na drogę judaizmu z życia świeckiego i dostał się do społeczności ortodoksyjnej w Jerozolimie w tych trudnych dniach. Wyczuwał prawdę i odtąd nigdy nie zaprzestał marszu z wielkim rabinem  Jerozolimy, Rabinem Josefem Chaimem Zonnenfeldem, który mądrze mu doradzał.
De Haan nawiązał szerokie kontakty z wieloma władzami rządowymi w Europie, w tym brytyjskie, i natychmiast zaczął wykonywać swe zadanie. Szybko przekształcił lojalną społeczność żydowską z maleńkiej bez uznania międzynarodowego, w w grupę przeciwstawną heretykom syjonistycznym. Pod nazwą “Eida Haredis” (Społeczność B-gobojnych), wraz z innymi członkami grupy reprezentował ortodoksów i stanowisko lojalnej społeczności Żydów.
Samo przez się rozumie się, że Eidę Haredis ciepło przyjęli nie-Żydzi, w odróżnieniu od syjonistów. A to dlatego, że Eida Haredis reprezentowała tradycyjny, autentyczny judaizm przeciwny syjonizmowi otwarcie odrzucającemu cały judaizm, a stanowisko ortodoksyjne miało większy sens w zapobieganiu rozlewowi krwi i lansowaniu harmoni w Palestynie.
Dr de Haan zorganizował wtedy delegację liderów ortodoksów na spotkanie z przywódcami Arabów, którym przewodził Król Abdullah. Na czele delegacji Żydów stał Rabin Zonnenfeld, powitany przez Arabów jak członek rodziny królewskiej. Abdullah dał nawet żydowskiej delegacji kosztowne prezenty na znak umiłowania. Rzecz jasna syjoniści zgrzytali zębami dowiedziawszy się o spotkaniu. Obawiali się, że wszystkie ich projekty mogą zawalić się im przed oczyma. Syjoniści zaczęli atakować żydowską społeczność lojalną, zwłaszcza Dra de Haana. Potwarzyli go coraz brutalniej, aż zdecydowali go zgładzić.
B-gobojnych Żydów bardzo prześladowali wtedy syjoniści i kiedy tylko natknęli się na de Haana na ulicy, obrażali go. De Haan nigdy jednak nie zaprzestał swej świętej pracy na rzecz naszych rabinów. Kiedy syjoniści zmiarkowali, że ich prześladowania de Haana nie odniosły skutku, zdecydowali go zabić.
Z planu zatwierdzonego przez wiodących liderów syjonistycznej Hagany, pewna liczba młodych syjonistów  spotkała Dra de Haana przy wyjściu ze Szpitala Szaarei Zedek w Jerozolimie. Syjonista Abraham Tahomi, niech jego imię będzie zapomniane, strzelił trzy razy w pierś de Haana i wkrótce potem on zmarł, oddając duszę niebiosom. Morderstwo wykonano za zgodą przywództwa syjonistów.
Pamiętnego 1. lipca 1924 r., kiedy syjoniści popełnili swą zbrodnię, od której cierpimy do dziś, nadal bez widoków na koniec, strzelili w jego czyste serce, zabijając go. Ale tym samym strzelili i zabili cały Naród, przez co zapobiegli jakiemukolwiek planowi, jaki nie zgadzał się z ich nikczemnymi zamiarami.
Jakieś 70 lat po tym okropnym dniu nadal istnieje społeczność Żydów postępujących autentyczną ścieżką, odmawiających kłaniania się idolowi syjonizmu. W dużym stopniu przez bezinteresowne święte wysiłki Jakuba de Haana, torującego drogę męczennika swego narodu, wciąż są Żydzi, którzy nie poddają się syjonistycznemu reżimowi heretyków, mimo że syjoniści  dławią autentycznych Żydów prawem i władzą. Dzięki Jakubowi da Haanowi nadal mamy dziś Żydów na całym świecie, którzy wstają i oznajmiają niezachwianie swą niezłomną lojalność krajom, w których żyją. Dzięki niemu także są dziś Żydzi, którzy deklarują narodom świata, że syjoniści i ich państwo nie mają żadnego związku z judaizmem czy Narodem Żydowskim.

Pogrzeb Profesora de Haan, tysiące w żałobie.

Jego morderstwo dowiodło każdemu lojalnemu Żydowi, że syjoniści występujący na scenie nie są przyjaciółmi Żydów, tylko mordercami nienawidzącymi judaizmu, czegoś, co zapoczątkowało okazję do rozpoznania wroga. W najnowszą rocznicę jego śmierci, pamiętamy dobre dzieło Dra Jakuba Israela de Haana w imię autentycznego judaizmu w jego wojnie z syjonistami i ich nikczemnymi planami. Uczmy się z jego pracy, aby wzmocnić naszą determinację i poświęcenie w odmowie pokłonom idolowi syjonizmu i modlić się o boską opatrzność w odkupieniu świata.

By piotrbein